Kendimizi beden olarak kabul ettik. Gerçek bu değil.Biz doyumun, güzelliğin, renkliliğin, mutluluğun kendisiyiz. Kendimizi beden olarak kabul etmemiz, bu gerçeği hem görmemize hem de yaşamamıza engel oldu. Ve Ben, mutluluğu ve güzelliği bedenin sınırları içinde aramaya başladı. Bedenle özdeşleşme nedeniyle Ben’in tam ve kesintisiz olan asıl mutlulukla bağlantısı, otomatik olarak kesildi. Böylece beden, gerçek doyumu da yaşayamaz oldu. Çünkü gerçek doyum, gerçek mutluluk varsa vardır. Ben, doyumsuzluğunu bedensel haz peşinde koşarak gidermeye çalıştı. Halbuki haz, hem geçici, hem de yüzeysel bir doyum yaratır. Ve haz, hiçbir biçimde mutluluk değildir. Ben’in bedene bağlı sonu gelmez arayışları, onu hiçbir zaman mutlu edemedi. Halbuki aradığı zâten kendisi idi. Şunun anlaşılması kesinlikle yaşamsaldır: “Biz, mutluluk ve güzelliğe sâhip değiliz. Biz, mutluluk ve güzelliğin kendisiyiz”.Sahip olunabilecek her şey zamana bağlıdır ve kaybedilmeye mahkumdur. Bu, varoluşun doğasıdır.Siz, ölümlü veya kaybedilebilen bir şey değilsiniz. Siz, ölümsüzlüksünüz. Ve siz, kaybedilebilen her şeyin de tek yaratıcısısınız.